را در هنگامى كه از شما غايب باشد ، با حسن وجوهى كه مىخواهيد او شما را به آن وجه ياد كند در وقتى كه شما از او غايب باشيد « 1 » . و به سند ديگر فرمود كه : هيچ ورعى نافع‌تر نيست از اجتناب كردن از محارم الهى ، و خود را بازداشتن از آزار مسلمانان و غيبت ايشان « 2 » . و در حديث ديگر منقول است كه : خدا وحى فرمود به حضرت موسى بن عمران على نبيّنا و آله و عليه السّلام كه : صاحب غيبت اگر توبه كند آخر كسى خواهد بود كه داخل بهشت شود ، و اگر توبه نكند اوّل كسى خواهد بود كه داخل جهنّم شود . و به سند معتبر از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است : چهاركسند آزار مىرسانند به اهل جهنم به آزارى كه خود دارند ، و از حميم جهنّم به خورد ايشان مىدهند ، و واويلاه و وا ثبوراه فرياد مىكنند ، و اهل جهنّم بعضى به بعضى مىگويند كه چرا اين چهار طايفه ما را آزار مىكنند ، به آزارى كه خود داريم : يكى از ايشان شخصى است كه در تابوتى از آتش آويخته است ، و يكى شخصى است كه امعايش را از اندرونش مىكشند ، و يكى شخصى است كه چرك و خون از دهانش جارى است ، و يكى شخصى است كه گوشت خود را مىخورد . پس از حال صاحب تابوت مىپرسند كه اين بدبخت چرا اين‌قدر آزارش به ما مىرسد ؟ مىگويند كه : او مرده بود و مال‌هاى مردم در گردنش بود ، و چيزى هم از او نمانده بود كه حقّ مردم را ادا كنند . بعد از آن مىپرسند از حال كسى كه امعايش را مىكشند ، مىگويند كه : پروا نمىكرد از بول به هر جاى بدنش كه مىرسيد ، پس

--> ( 1 ) بحار الانوار 75 / 253 ح 30 . ( 2 ) بحار الانوار 75 / 253 ح 31 .